نزدیک دو ماه گذشت و اکنون کم حرف تر شده ام اندکی کم نق تر؛ اندک اندک مرا کشتند له شدم همان که انتظارش را داشتم تنها شدم در پس نگاه کسی ندوختم چون کنایه را در آن می دیدم اکنون که فکر میکنم تصمیم درستی گرفتم درست بود ولی طولانی و دردناک است؛ استقامت سوغات تمام زندگانی من بوده است و من خبره این جنگ شده ام آدمی را تاب کرامت نیست جوانه زدم اندک اندک تا ثابت شود کسی که یک بار توانسته بار دیگر هم می تواند پیروز شود گویا دردی عمیق که همیشه همراهم بوده کم شده بود می خواستم عادی باشم خوشحال شوم و شد ولی نشد نمیدانم شد یا نشد میخواستم یک بار هم شده ان

میان فهم و ادب دیواری است که نمی شکند...در پستوی پشتی اتاق زیر خانه نامه ای یافتم خطی بچگانه که درست است مال کودکی ام بود و در آن این چنین نوشته بود : بابا آب داد بابا نان داد ولی بقیه داستان چه ؟ در کودکی ام به دنبال بقیه داستان کتاب فارسی ام میگشتم به راستی بقیه داستان گیتی چه بود ؟ امروز جوابی که برای خود یافتم و کم یا بیش آرامم میکند خود زندگی و عریان باد لطیفی که بر زمان عمر ما میکشد در اساس ما در طول زندگی فکر میکنیم که در زندگی چکاری داریم ؟ ما از نفس اکسیژن استفاده می کنیم میپرسیم چرا استفاده می کنیم ؛ ما در خود زندگی دروغ می گوییم و سپس میپرسیم چ

روزگاری آدمی شکست ناپذیر بودم اکنون شکسته شدم نه از روزگاز تلـــخ ،نه از آدم های تلخ ،کاش همین ها بود من از زمان شاکی ام از فرط فوران خشم مکان را عاصی ام از شرایط نا به هنگام خسته شدم اینجا هستم نه برای آن که فرار کنم برای آن که جایی به غیر از یک مانیتور و کیبوردی که صدایش را سال های زیاد فراموش کرده بودم نباشم .... گذشتم ؛ از فرشته ترین نوع آدمی گذشتم نه برای آن که درک نمیکردمش و نه برای آن که درک نمیشدم ما اصلا نیازی به این دو نداشتیم گذشتم برای آن که شنا نکردن بهتر از غرق شدن است برای بودنش از چیز هایی گذشتم که شاید کسی جز من نمی گذشت اما به او نگفتم

در زندگي زخم هايي هست كه مثل خوره روح را آهسته در انزوا مي خورد و مي تراشد. اين دردها را نمي شود به كسي اظهار كرد شک در خود بر ندارید قرار نیست بوف کور به نگارش در آورم وقتی چیزی را می خواهی و همه ی خود را وقف آن میکنی و آن را به دست نمی آوری همه فقط فدا شده ها را می بینند و مهر شکست بر طالعت چنگ می اندازد اما من خود میدانم که ثمره ی این از دست دادن ها تو بودی زیبای من من عشق را آموختم من اسیر کمند نظر شدم گویی دیگر کمندی در حصار خویشتن نبود چون تو بودی هر چیزی که تورا در خاطرم میاورد سرانجامش بغضی یادی و این غمی ست که کسی هیچوقت ندیده است من تو را دارم و ن

پاییز برایم طعم گذشته می دهد برگ هایی که ریخته اند و تو راه میروی طعم خرد شدن زیر پاهایت ندای کهنگی میدهد پاییز حرمت تمام خاطرات و افسوس هایی هست که گاه تازه و کهنه یادآوری آن شیرین است سوزش دردناک نیست بارانش حس پاکی هشت سالگی را فریاد میزند درختان بی آن که تجملی داشته باشند با عریانی خود دلبری میکنند و نمی دانم چرا من عاشق بارانم نمیدانم چرا انگار آسمان صادقانه در کنارت زار میزند و تو بدون نشانی،ردی می توانی گریه کنی پاییز عصیان بغض تابستان است "است" چه فعل دوری است عه باز هم است پاییز مخالف "است" است ؛ بودن های قشنگی که مخالف زندگی کردن ما در

زن جوانی همسر معتاد دارد از این اعتیاد های خانمان سوز ولی همسرش البته دائما به او توجه میکند ما میدانیم که توجه او از عشق و دوست داشتن نیست بلکه به خاطر از دست دادن شغلش است به هر حال اعتیاد خرج دارد اما زن جوان فقط توجه را دیده است؛روزی از روز ها مرد که به خانه می آید همسرش را در بستر پسری دیگر میبیند و با عصبانیت پسر را می کشد چیزی که ما در خفا می دانیم ولی کسی نمیداند این است که پسر به هم جنس گرایش داشته است نه دگر جنس و در این حادثه در بستر با جنس دیگر به قتل می رسد.در این ماجرا مقصر کیست ؟ عواملی که مرد را معتاد کرده است، خود مرد که معتاد و قاتل اس

وقتى بخواهى بمانى، حتى اگر چمدانت پر از دلخورى باشدخالى اش مى کنى و باز هم می مانى ...می مانى و وقتى بخواهى بمانىنم باران را رگبار مى بینى و بهانه اش مى کنى براى نرفتنتسنگ که خرد شود هنوز سنگ است اما ضعیف تر ؛ سنگی که باران را تجربه کند دیگر توان سنگ بودن ندارد روزگازی عجیب در پهنه زندگی سنگ بودم سنگی که ربات ها هم آن چنان سنگ نبودند اصلا ربات ها که سنگ نیستند.. سنگ بودن دلیل می خواهد وقتی سنگ می شوی برای همه کار هایت دلیل داری حتی برای دیوانه بازی هایت؛ جایی از کار میلنگید و سرانجام خرد شدم دیگر سنگ نبودم یا حداقل سنگ تر نبودم در لحظه هایی از زندگی مهم